ورق می خورد شب  ، با پنجه ی تقدير در باران

ومی رقصيد عطر ِكال ِ  كاج  ِپير در باران

نگاه ِبـِركه  ، سرشارازتب ِ  رويای وارونه

ومی روييد از ژرفای آن تصوير در باران

ميان  ِچشم ها مانده ست سرگردان  ، هزاران سال

خمار ِخواب های خيس وبی تعبير در باران

دل ويك گوشوار ِكاغذی ، انگيزه ی بودن

ومن  ، باران نديده  ، دختری دلگير  د ر باران

صدای خيس ِمردی درگلوی تار می روئيد

كسی مثل خودم، مثل خودش درگير در باران

به جرم  ِبی گناهی ،  دارهای چشم ها می دوخت

به سرتاپای من ،  يك درد ِدامنگير در باران

غمی كم كم خودش را دررگ ِ  ديوانه ام می ريخت

جنون بود وتب ِ  رقاصی  ِزنجير در باران

جنون بودآن شب وآئينه ای صد پاره دردستم

ومن حل می شدم با آيه ی تكثير  در  باران

باراني ام , باراني ام , باراني از آتش

.كجايي اي ستاره ي نهفته پشت ابرها

امشب تمام خويش را از غصه پرپر ميكنم
گلدان زرد ياد را با عطرتو معطر ميكنم
تو رفته اي و رفتنت يك اتفاق ساده نيست
ناچار اين پرواز را اين بار باور ميكنم
يك عهد بستم با خودم وقتي بيايي پيش من
به احترام رجعتت من ناز كمتر مي كنم
يك شب اگر گفتي برو ديگر ز دستت خسته ام
آن شب براي خلوتت يك فكر ديگر ميكنم
صحن نگاهت را به روي اشتياقم باز كن
من هم ضريح عشق را غرق كبوتر ميكنم
شعريست باغ چشم تو غرق سكوت و آرزو
يك روز من اين شعر را تا آخر از بر ميكنم
گر چه شكستي عهد را مثل غرور ترد من
اما چنان ديوانه ام كه با غمت سر ميكنم
مهدی خدا پشت و پناه چشمهاي عاشقت
با اشك و تكرار و دعا راه تو را تر ميكنم

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

مهدی من نه اینکه مرا شعر تازه نیست

من از تو می نویسم واین کیمیا کم است

بازوانت را به مستی حلقه کن بر گردنم

تابلرزدزیربازوهای سیمینت تنم

چهره ی زیبای خور رااز رخ من وامگیر

جز به اغوش چمن ،یا دامن من جامگیر

راز عشق خویش رااهسته خوان در گوش من

جستجو کن عشق را در گرمی اغوش من

    قصه ی برف به تابستان است

     وصداقت گل نایاب...

     و در چشمان پاک شقایق ها

     عابربی عاطفه ی غم جاریست...

           به چه کس باید گفت:

               با تو خوشبخت ترین انسانم.

می توان سخت گریست

می توان رنگ سپیدی روی هر دیده کشید

 می توان در پس این رنگ و درنگ بچه شد ساده گریست

 می توان ساده شکست و به پای همه ریخت....

زدودیده خون فشانم ز غمت شب جدایی

چه کنم که هست این ها گل باغ اشنایی

همه شب نهاده ام سر چو سگان بر آستانت

که  رقیب در  نیاید  به بهانه ی  گدایی

 در، گلستان چشمم ز چه رو همیشه باز است

 به امید ان که شاید تو به چشم من در ایی 

به کدام مذهب است این به کدام ملت است این

که کشند عاشقی راکه تو عاشقم چرایی... 

سر بر گل ندارم ،به  چه  روم به گلشن؟

که شنیده ام زگلها ، همه بوی بی وفایی

چشم غمگینش به رویم خیره ماند

قطره قطره اشکش ازمژگان چکید

لرزه افتادش به گیسوی بلند

زیرلب ،غمناک خواند:

- ناله زنجیرهابردست من!

گفتمش :

انگه که از هم بگسلند...

خنده تلخی به لب اورد وگفت:

- ارزویی دلکش است ، اما دریغ!

بخت شورم ره برین امید بست.

وان طلایی زورق خورشید را

صخر های ساحل مغرب شکست...

من به خود لرزیدم از دردی که تلخ

دردل من بادل اومی گریست

گفتمش:

بنگر دراین دریای کور

چشم هر اختر چراغ زورقی است

لیکن این شب نیز دریایی است ژرف

ای دریغا شبروان !کز نیمه راه

می کشد افسون شب در خوابشان...

گفتمش:

فانوس ماه

می دهد از چشم بیداری نشان ...

گفت:

- اما ،درشبی این گونه گنگ

هیچ اوایی نمی اید به گوش...

گفتمش:

اما دل من می تپد.

گوش کن،اینک صدای پای اوست!

گفت:

- ای افسوس ،دراین دام مرگ

باز صیدتازه ای رامی برند

این صدای پای اوست

گریه افتاد در من بی امان

در میان اشکها پرسیدمش:

((خوشترین لبخند چیست؟))

شعله ای در چشم تاریکش شکفت

جوش خون درگونه اش اتش فشاند

گفت:

- لبخندی که عشق سربلند

وقت مردن بر لب مردان نشاند

من ز جا برخواستم

           بوسیدمش.

دوستی نیز گلی ست

مثل نیلوفر ویاس

ساقه ی تردولطیفی دارد

بی گمان سنگ دل است

انکه روا میدارد

تن این ساقه ی نازک را

         دانسته بیازارد

گمان نمي کنم اين دست ها به هم برسند

دو دل شکسته ي در انزوا به هم برسند

ضريح و نذر رها کن ،بعيد مي دانم

دو دست دور به زور دعا به هم برسند

کدام دست رسيده به دست دلخواهش

که دست هاي پراز زخم ما به هم برسند

شکوه عشق به زير سؤال خواهد رفت

وگرنه مي شود آسان دوتا به هم برسند

فلک نجيب نشسته است وموذيانه به فکر

که پيش چشم من آن دو چرا به هم برسند

نشاني ده بالا به يادمان باشد

مگر دو دور در آن دورها به هم برسند

ای سراپاهمه خوبی

 به تو می اندیشم

به تو ای مظهر حسن

به تو ای آیت ناز

به تو کز حال دلم بی خبری

به تو که ،به گریه ی من می خندی

بنگر به سیه بختی خود

به دل ساده ی خویش

به وفای خود و به بی عهدی خود

به همان شب که به من می گفتی:

عهد و پیمان میان من و تو ،ره به سوی ابدیت دارد

پس چه شد ان همه سوز؟

پس چه شدان همه عشق؟

یاد داری شب مهتابی را

آسمان شاهد افسانه ی ما

یاد داری که ز باغ گل یاس

نرم و اهسته گذر می کردیم

تو به من قصه ی دل می گفتی

 و من از بهر تو گل می چیدم

پس کجا رفت؟ چه شد؟

چه شد ان قصه ی عشق؟

چه شد ان برق نگاه؟

راستی وای به من

که پس از ان همه درد

      بازهم

                   به تو می اندیشم؟

درحریم عاطفه نقش شقاوت می زنند

مردمی تا مردمند سخت لبریز ازریا

با همه بی ریشگی دم از اصالت می زنند

اين صحرا

اين دريا

پر خواهم زد

خواهم مرد

غم تو اين غم شيرين را

با خود خواهم برد

پنهانش مي کنم.

تو باور نکن

اما

من عاشقم

رفتن دليل نبودن نيست

در غروب آسمان تو شايد

در شب خويش چگونه بي تو گم شوم ؟

تو را تا فردا تا سپيده با خود خواهم برد

با ياد تو و با عشق تو خواهم مرد

تو باور نکن اما من عاشقم ...

تا هيچكس نتواند دنبال ما بيايد .

و ما ،‌من و تو ،‌بدون رد پايي حتي ،‌هميشه درست ترين را ه را مي رفتيم ؟

و با خودمان در خودمان به مقصد مي رسيديم .

حالا نمي دانم چه اتفاقي براي

آفتاب و آب، آسمان وباران ،‌نگاهها و ستاره ها افتاده است .

كه همين باران كه قشنگ ترين بهانه تنها بودن من وتو بود .

حالا غمگين ترين بهانه نيامدن تو شده است .

باران كه باران است هنوز ،‌

تو كه همان خداي خوب آرامش خستگيهاي من هستي

كه هواي نفسهايت هنوز هم

ياد بهار را حتي در شبهاي بي تاب و پرتب من بيدار نگاه داشته است

پس حتما ديگرمن ‌،سهمي در خيال تو ندارم

تو درست گفته اي ،

تا باران دوباره باران شود و خيابان تنها نماند

فقط نبودن يك من كافيست

اما باور كن نمي شود كه تو نباشي ،‌

تو كه نباشي ،‌خيابانها خود را از سرراهها كنار مي كشند و همه جا بن بست مي شود

بن بست ها سر به زير مي اندازند و آرام ترانه باران را با سوت مي زنند

و اشك من ،‌مثل امشب همه آسمانها را ابري مي كند .

امشب دل من گرفته است ،‌مثل دل آسمان ‌،مثل دل خيابان

انگار تو را براي هميشه از همه ما گرفته اند ،‌

از من ،‌از اسمان ،‌از شبهاي بي تو تنها

از خيابانهاي خوبي كه فقط با تو به مقصد مي رسيدند

بخاطر من نه ‌،به خاطر اسمان و باران و دل خيابان بيا

قول مي دهم اگر بيايي حتي مسير نگاهت را بهم نزنم

حتي اگر بخواهي تورا با باران و خيابان هم تنها مي گذارم

- و فقط از پشت پلك پنجره ها پاهاي پر از شكوفه ات را نگاه ميكنم

تا مسير ستاره ام را پيدا كنم

همان ستاره اي كه رد نگاه مهتابي تو

برآبي چهره اش هنوز تا هميشه پيداست ...

آه كه چقدر دلم براي صداي قدمهاي تو تنگ شده

شبها شبيه حسرتهاي نگاه بي تو هميشه تنها و سياه من هستند

وروزها به اميد پرواز در پرهاي آفتابي نگاه تو

اگر بيايي آسمان دوباره ابي مي شود

و همه چيز سرجاي خودش بر ميگردد

حتي حسرتهاي هميشگي من

فقط اگر تو بيايي...

 ديگر كسي نمانده و تنها تو با مني

رفتند از برم همه اما تو با مني

بار سفر به مقصد خورشيد بسته ام..

اين سايه است در پي من يا تو با مني

در اين كوير تشنه سيراب از عطش

با سينه اي به وسعت دريا تو با مني

سمت خداست عقربهء چشم هاي تو

ديگر چه جاي قبله نما تا تو با مني

امشب از كوچه مي گذرم بي هراس تيغ

مي دانم اي قلندر شبها تو با مني

اي همنورد وادي شبهاي بي كسي

تا سرزمين روشن فردا تو با مني

با من بمان كه در دل اين دشت پر هراس

تنها تر از خدايم و تنها تو با مني

مخواه از رخ ماهت نگاه بردارم

مخواه چشم بپوشم ، مخواه بردارم

اگر به یـُمن ِ قدمهای مهربانت نیست

بگو که سجده از این قبله گاه بردارم

مگر بهشت نگاه تو عاشقم بکند

که دست از سر ِ نقد ِگناه بردارم

گناه ِهرچه دلم بشکند به گردن توست

گناه ِهر قدمی اشتباه بردارم

تو قرص ماهی و من کودکی که می خواهم

به قدر کاسه ای از حوض ِ ماه بردارم

بیا که چشم ِ جهانی هنوز منتظر است

بیا که دست از این اشک و آه بردارم

کاش تو هم ، زمان را می شکافتی تا به رویای چشمانم برسی .

آه .....

آ ه که شهاب زندگی مجالی نداد .

مجال یک لبخند ، یک بوسه .

نوبت من ، لحظه ها چه زود دیر می شد .

با خزانت نیز خواهم ساخت خاک بی خزانم

گرچه خشتی از ترا حتی به رویا هم ندارم

زیر سقف آشنایی هات می خواهم بمانم

بی گمان زیباست آزادی ولی من چون قناری

دوست دارم در قفس باشم که زیباتر بخوانم

نیستی شاعر که تا معنای حافظ را بدانی

ورنه بی هوده نمی خواندی به سوی عاقلانم

عقل یا احساس حق با چیست؟ پیش از رفتن ای خوب !

کاش می شد این حقیقت را بدانی یا بدانم .

                 که بباخت هر چه بودش

وبماندهیچش الا

                  هوس قماردیگر

همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند

دیو هستند ولی مثل پری می پوشند

گرگ هایی که لباس پدری می پوشند

آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند

عشق ها را همه با دور کمر می سنجند

خوب طبیعیست که یکروزه به پایان برسد

عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد!!!

دارم خفه می شوم در این تنهایی

لصفا کمی آغوش برایم بفرست

ای کاش کسی از عاشقی بو ببرد

دل را به شکار چشم آهو ببرد

خسته شدم از خودم خریداری کو؟

تا قلب مرا به شرط چاقو ببرد

با تور دلم زود تو را می گیرم

از خاطره رود تو را می گیرم

ای ماهی ابهای روشن ای عشق!

از آب گل آلود تو را می گیرم

ای وای! حرفم این نبود اما

سردم شده آب و هوا را دوست...

حس عجیب پیشتان بودن

نه! فکر بد نه! من خدا را دوست...

از دور می آید صدای پا

حتا همین پا و صدا را دوست...

این بار دیگر حرف خواهم زد

آقا گمانم من شما را دوست...